Σκέψεις για θεραπεία, σκέψεις για διαλογισμό.
Το άγχος, η ασθένεια και το χρόνιο στρες δεν γεννιούνται τυχαία.
Συχνά αναδύονται από τον ίδιο τον τρόπο ζωής μας, από την αδιάκοπη πείνα για περισσότερα, από την ανάγκη να γίνουμε κάτι άλλο, κάτι επιπλέον.
Οι παλιοί Ταοιστές μοναχοί ονομάζαν αυτή τη νοοτροπία το μυαλό του Πεινασμένου Φαντάσματος, ένα μυαλό που κυνηγά διαρκώς, που δεν αναπαύεται ποτέ, που δεν χορταίνει, ακόμη κι όταν είναι ήδη γεμάτο. Αυτό το μυαλό εισχωρεί παντού. Ακόμη και στη θεραπεία.
Πολλοί προσεγγίζουν τη θεραπευτική διαδικασία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έζησαν τη ζωή τους:
συλλέγοντας τεχνικές, χτίζοντας συστήματα, ακολουθώντας στάδια και πρωτόκολλα.
Όμως αυτή η νοοτροπία είναι το ίδιο το μοτίβο που δημιούργησε τον πόνο.
Η απληστία του αχόρταγου νου σταματά με τον δρόμο του μη δρόμου.
- Καμία τεχνική.
- Καμία μέθοδος
- Κανένα στάδιο.
Μόνο μη πράξη. Μόνο επιστροφή.
Επιστροφή στο σώμα πριν σφιχτεί. Επιστροφή στην αναπνοή πριν ελεγχθεί.
Επιστροφή σε αυτό που είναι ήδη παρόν πριν προσπαθήσουμε να το διορθώσουμε.
«Ο στόχος είναι το κενό, το Τάο, η μη πράξη.
Οι περισσότεροι όμως δεν μπορούν να ξεκινήσουν από εκεί.
Επομένως, κάνε μόνο ό,τι χρειάζεται — όχι περισσότερο όχι λιγότερο.
Το να κάνεις είναι ένα εργαλείο. Δεν είναι ο στόχος.»
Η αληθινή πρακτική δεν αφορά την εκμάθηση περισσότερων ασκήσεων περισσότερων τεχνικών, το ατελείωτο ψάξιμο των ΄μυστικών΄
Δεν απαιτεί προσπάθεια, τρελή πειθαρχία ή αυτοβελτίωση με το ζόρι.
Αφορά την αποχώρηση, το άφημα.
Την αποχώρηση από τις περιττές εντάσεις. Από τις ταυτότητες που κουράστηκαν, τις μάσκες για να αρέσουμε. Από τις συνήθειες που κάποτε προστάτεψαν αλλά πλέον δεν θεραπεύουν.
Το άφημα δεν είναι παραίτηση. Είναι σοφία. Είναι η στιγμή που το Πεινασμένο Φάντασμα σταματά να κυνηγά και βλέπει ότι δεν του έλειπε ποτέ τίποτα.
Το να «Αφήσεις» δεν σημαίνει να σταματήσεις να νοιάζεσαι, σημαίνει ότι δεν μπορώ να το κάνω για κάποιον άλλο. Δεν σημαίνει να αποκόψεις τον εαυτό σου, είναι η συνειδητοποίηση ότι δεν μπορώ και δεν θέλω να ελέγξω τους άλλους. Το να «Αφήσεις» δεν σημαίνει να προσπαθήσεις να αλλάξεις ή να κατηγορήσεις κάποιον άλλο, είναι να αξιοποιήσεις στο έπακρο τον εαυτό σου.
Το να «Αφήσεις» δεν σημαίνει να βρίσκεσαι στη μέση και να κανονίζεις όλα τα αποτελέσματα, αλλά να επιτρέπεις στους άλλους να επηρεάσουν το δικό τους πεπρωμένο.
Το να «Αφήσεις» δεν σημαίνει να είσαι προστατευτικός, σημαίνει να επιτρέπεις σε κάποιον άλλο να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Το να «Αφήσεις» δεν σημαίνει να αρνείσαι, αλλά να αποδέχεσαι.
Το να «αφήνω» δεν σημαίνει να γκρινιάζω, να επιπλήττω ή να διαφωνώ, αλλά αντίθετα να αναζητώ τις δικές μου αδυναμίες και να τις διορθώνω.
Το να «αφήνω» σημαίνει να μην μετανιώνω για το παρελθόν, αλλά να αναπτύσσομαι και να ζώ για το τώρα.
Το να «αφήνω» σημαίνει να φοβάμαι λιγότερο και να αγαπώ περισσότερο.
Το άφημα αποδεσμεύει, απελευθερώνει.
